Алмоси буридашуда алмос номида мешавад. Устохо ба ин минерали табий шакли махсус медиханд, то ки дурахши табиии онро пурра барорад. Ва, сарфи назар аз он, ки худи алмос ба инсоният аз замонҳои қадим маълум аст, онҳо дарҳол буридани онҳоро ёд нагирифтаанд. Ин ба хосияти асосии фарќкунандаи алмос – сахтии баландтарин вобаста аст. Номи худи он аз калимаи юнонии «adamas» – «вайроннашаванда» омадааст. Аз сабаби ин хусусияти аҷоиб, муддати тӯлонӣ танҳо як тарафаш сайқал дода мешуд, то дар асри 15 як заргари дарбори Бургундия аввалин буришро ба вуҷуд овард, ки тамоми дурахши ботинии ин санги аҷибро ба вуҷуд овард.
Инчунин чолиби диккат аст, ки ин шуъла хомуш намешавад, зеро алмос абадист. Онҳо фарсуда намешаванд ва осеб намебинанд. Махз ба туфайли хамин хислатхо заргарии алмосй тухфаи хакикатан киматбахо мебошад.
